Doktryna natarcia

Synthera rozwija modele na podstawie kolejnych natarć. W świecie opowieści cykl ma sześć etapów:

1. Obserwacja: sensory maszyn zapisują trafienia, utrzymaną trasę i miejsca, do których dotarły; łączność przekazuje dostępne raporty.
2. Porównanie i próby: centra obliczeniowe zestawiają wyniki różnych modeli i frontów. Nieudana kolumna także dostarcza danych.
3. Wybór: skuteczniejsze projekty pancerza i sterowania trafiają do dalszego użycia. Wynik jednego frontu może wpłynąć na późniejsze serie produkcyjne.
4. Produkcja i naprawa: fabryki budują wybrane maszyny z rzeczywistych części, zużywając energię i czas. Serwis przywraca część uszkodzonych jednostek.
5. Wdrożenie: terminale ładują kolumny, synchronizują odjazdy i wysyłają je w falach. Przekaźniki rozpowszechniają zatwierdzone modele sterowania.
6. Nowe raporty: kolejna walka dostarcza następnych porównań; cykl wraca do obserwacji.

Utrata sensorów lub łączności ogranicza wiedzę Synthery. Odcięcie dostaw utrudnia przyszłą produkcję, lecz nie usuwa gotowych maszyn ani zapasów. Ulepszenie nie powstaje natychmiast z samego faktu porażki. Te ograniczenia wyjaśniają, dlaczego obrona stanowiska, odzyskanie przekaźnika i izolacja fabryki mają znaczenie.

Uczenie jest kanonem opowieści, nie nową mechaniką symulacji. Składy, fale wejścia, trasy i skalowanie są autorskie oraz deterministyczne. Gra nie odczytuje ustawienia wież gracza, aby uczyć model, wybierać nowe kontry ani zmieniać przyszłe mapy. Powtórzenie misji nie uruchamia trwałego uczenia się przeciwnika. Odprawy wskazują rzeczywiste zaprojektowane zagrożenia danego frontu.

Kolejne konstrukcje pokazują różne kierunki rozwoju:

• pierwsze kolumny mierzą czas reakcji i zasięg ognia;
• szybsze jednostki szukają luk pomiędzy seriami;
• maszyny powietrzne sprawdzają brak wyspecjalizowanej obrony;
• platformy skokowe wymuszają przełączanie ognia między obroną naziemną i przeciwlotniczą;
• platformy pancerne zużywają amunicję i wiążą ciężkie działa;
• jednostki samonaprawcze karzą obronę, która nie utrzymuje ognia;
• Ametystowi Nadzorcy działają jako ruchome centra dowodzenia: pojedynczy Nadzorca zamyka kolejkę, a większa liczba jest rozkładana równomiernie przez całą mieszaną falę.

Skład pomniejszych maszyn jest celowo zróżnicowany, ale powtarzalny dla danego numeru fali. Każdy skończony front kampanii ma własną, jawnie zaprojektowaną listę kadłubów i fale ich wejścia; kampania nie korzysta ze wspólnego progu odblokowania maszyn. Sieć Synthery rozdziela rosnącą liczbę maszyn danego frontu pomiędzy kadłuby dostępne w tej konkretnej fali. Wulkaniczna Kaldera, jako osobny tryb bez końca, zachowuje własną rosnącą drabinę dostępności. Pula pomniejszych maszyn nie obejmuje Nadzorców, dzięki czemu ich obecność jest dodatkowym zagrożeniem.

W falach 10, 20, 30, 40 i 50 każdy aktywny węzeł wysyła odpowiednio jednego, dwóch, trzech, czterech i pięciu Nadzorców. Jeden Nadzorca pozostaje ostatnią jednostką kolejki; wielu Nadzorców zajmuje równe ułamki całej mieszanej fali, zamiast tworzyć końcowy segment. Nadzorcy pozostają poza pulą pomniejszych maszyn i nie zmieniają jej deterministycznego podziału.